The Resurgence of Youth Movements: യുവജന സമരങ്ങളുടെ പുതുതലമുറയുടെ ഉയർച്ച

ക്വിറ്റിന്ത്യാസമരത്തിന്റെ ശതാബ്ദം ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, ഇന്ത്യയിൽ പുതിയ തലമുറയുടെ സമരങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തെ കുലുക്കിയിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഈ സമരങ്ങളുടെ പിന്നിൽ ഉള്ള സമാനതകൾ നമ്മെ മുന്നറിയിപ്പുകൾ നൽകുന്നു. യുവാക്കളുടെ സമരവും അതിന്റെ വിജയം ചരിത്രത്തിന്റെ തനിയാവർത്തനമായ ഒരു ജെൻസീ വിപ്ലവമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ യുവാക്കൾ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളായി മാറുന്നത് പുതിയതല്ല. ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പാഠം പഠിക്കാത്തവർക്കു മുന്നിൽ ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുക സ്വാഭാവികമാണ്. 1942-ൽ ആരംഭിച്ച ക്വിറ്റിന്ത്യാസമരത്തിന്റെ പ്രധാന മുദ്രാവാക്യം ‘പ്രവർത്തിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ മരിക്കുക’ എന്നതാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ നേതാക്കളെ അറസ്റ്റുചെയ്യുമ്പോൾ, സമരത്തെ മുന്നിൽ നയിച്ചത് രാജ്യത്തെ യുവാക്കളാണ്. ജനതയുടെ സമ്മതം കൂടാതെ രാജ്യത്തെ രണ്ടാംലോകയുദ്ധത്തിലേക്ക് നയിച്ചതിനെതിരെ പ്രതിഷേധം തെരുവുകളിൽ ഉയർന്നു. യുവാക്കളുടെ കൈയിൽ സമരത്തിന്റെ ഭാവം മാറി. പൂർണസ്വരാജ്യത്തിൽ കുറഞ്ഞ ഒന്നും സമരയോദ്ധാക്കൾക്ക് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടില്ല. 1942 ഓഗസ്റ്റ് 9-ന്, മുംബൈയിലെ ഗോവാലിയ ടാങ്ക് മൈതാനത്ത്, ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളത്തിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച്, അരുണ ആസഫ് അലിയാണ് ക്വിറ്റിന്ത്യാ സമരത്തിന്റെ വെടിമരുന്നിന് തീ കൊളുത്തിയത്. വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ബഹിഷ്കാരവും, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആശയവിനിമയ ശൃംഖല തകർക്കലും, സമരം വ്യാപിപ്പിക്കാൻ തുടക്കം കുറിച്ചു. സർക്കാർ ഓഫീസുകൾ കത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ഹസാരിബാഗ് ജയിലിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട ജയപ്രകാശ് നാരായൺ ‘ആസാദ് ദസ്ത’ എന്ന രഹസ്യസംഘം രൂപീകരിച്ചു. ‘കോൺഗ്രസ് റേഡിയോ’ വഴി നേതാക്കളുടെ പ്രസംഗങ്ങൾ രഹസ്യമായി പ്രചരിപ്പിച്ച 22-കാരിയായ ഉഷാമേത്ത സമരത്തിന് തീപകർന്നു. ലഘുലേഖകൾ വിതരണം ചെയ്ത് യുവാക്കളെ ഏകീകരിച്ച രാംമനോഹർ ലോഹ്യയും അച്യുത് പട്‌വർധനും സമരത്തിന് ഇരട്ട എഞ്ചിനായി പ്രവർത്തിച്ചു. ദേശീയപതാകയേന്തി ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ വെടിയേറ്റ് 73-കാരിയായ മാതംഗിനി ഹസ്ര മരിച്ചുവീഴുമ്പോൾ, 17-കാരിയായ അസമിലെ കനകലത ബറുവും വെടിയേറ്റു. ഓഗസ്റ്റ് 11-ന്, പട്‌ന സെക്രട്ടേറിയറ്റിനു മുകളിൽ ദേശീയപതാക ഉയർത്താൻ ശ്രമിക്കവേ, വെടിയേറ്റ ഏഴുപേർ സ്കൂൾ, കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികളായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികർ സഞ്ചരിച്ച തീവണ്ടി അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിന് 19-കാരിയായ ഹേമു കാലാണി തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ, ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലെ രക്തനക്ഷത്രങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പേരുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ ആയിരക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളും യുവാക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. നിർണായകഘട്ടത്തിൽ, നേതൃശൂന്യമായ ധർമയുദ്ധത്തെ ജനകീയ വിപ്ലവമാക്കിയത് ഈ യുവാക്കളാണ്. ഇന്നത്തെ യുവാക്കൾ, ഇന്ത്യയുടെ പ്രതീക്ഷയായ ‘പാറ്റ’കളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ക്വിറ്റിന്ത്യാസമരം കഴിഞ്ഞ 84 വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, രാജ്യത്തെ യുവാക്കൾ അസംതൃപ്തരായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത് ഗുരുതരമായ പ്രശ്നമാണ്. രാജ്യത്തിന്റെ തകരാറിലായ ഭരണയന്ത്രം ശരിയാക്കുക എന്നതാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യം. യുവാക്കളെ നേരിട്ടു ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്കായി, അവർ മാത്രമാണ് തെരുവിൽ ഇറങ്ങേണ്ടത്. സാധാരണ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കുമുന്നിൽ ഒരു വിലങ്ങുതടിയായ ഒന്നും അവർക്കു മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രാഷ്ട്രീയക്കാരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഭരണകൂട തന്ത്രങ്ങൾ അവരുടെ മുന്നിൽ വിലപ്പോയില്ല. കാരണം, ആശയമാണ് അവരെ നയിച്ചത്, സ്വാർഥതാത്പര്യങ്ങളല്ല. തിരുത്തൽ വേണം എന്നതാണ് അവരുടെ ആവശ്യം. ക്വിറ്റിന്ത്യാ സമരയുവാക്കളുടെ ചോര അവരുടെ സിരകളിലും ഒഴുകുന്നു. കുട്ടികളായതുകൊണ്ടു സമരത്തിൽ പോരായ്മകളും തെറ്റുകളും ഉണ്ടായേക്കാം. അതിന്റെ പേരിൽ അവരെ തീവ്രവാദികളാക്കുകയല്ല പരിഹാരം. അവരെ ക്ഷമയോടെ കേൾക്കണം. യുവാക്കളെ കേൾക്കാതെ ഇനി രാജ്യത്തിന് മുന്നോട്ടുപോകാനാവില്ല. കേന്ദ്രഭരണത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ആർ.എസ്.എസ്. ഈ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെ ലക്ഷണമാണ്, അതിന്റെ നേതാവ് മോഹൻ ഭാഗവത് നടത്തിയ പരാമർശങ്ങൾ.